İstanbul'a kar dolu bir hafta beklenirken, yollarda kar atistirmaya baslamisken, kuzumun karne heyecaniyla dogumgununu nasil kutlasak bu pandemide stresiyle birlesmisken bu geceyi hastanede gecirmeyi beklemiyordum dogrusu. Babamlara gelip yemek yiyecek, kuzu icin kucuk bi pasta kesip tek telasimiz kar stresi olacak diye dusunurken, babamin alt dudagi yemek esnasinda ufaktan sismeye basladi. Yemek bitti sislik gitmedi daha da artti. Aksam 10da dayanamadim acile gidelim dedim. Geldik. Allerji ignesi olup donduk. Evde cay ictik. Artik kendi evimize donmek icin ayaklanirken icim rahat etmedi. Bu sislik artiyor dedim. Artiyordu aksine ikna olamadim. Ve tekrar hastaneye donduk. Oyle ki eve gitmek uzere arabaya binip uyuyakalan kuzuyu tekrar anneme birakip yola devam ettik. Geldik 3 saat once. Ayni ilac verildi. Saatbasi kontrol. Az once dozu biraz arttirildi. Serum verildi.
Ust dudaga da yayiliyor. Anjiyoodem.
Bekliyoruz. Azalmiyor. Nobetlese bekliyoruz. Kar stresi falan kalmadi. Sagliktan otesi yok.
Bu haftanin enteresan olacagini tahmin ediyordum
Insan pazartesi gunu okula gitmek uzere arabayla kirmizi isikta beklerken arkadaki araba duramayip kayinca, bi guzel bana carpinca. Saglam sasirdim. Ustune kuzu ateslenip kusunca gece nobet tutunca dedim tamam.
Olsun. Saglik olsun.
Eskiden olsa bunlari futureme'ye yazardım. Kusura bakmayin su an bu yazi burada yer aldi.
Saglik olsun.
Yorumlar
Yorum Gönder